alle (57) gedicht(en) van
'Gerda Hooijberg'

(overige: zie archief ⇒)  
1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 10
Thema = Allerzielen
2016-10-12 / Gerda Hooijberg

Weer verbonden
 
nu ik hier sta zonder jou
wil ik mij richten op
de weg voor me
 
langs de rouwrand naar grijs
de gekreukelde bladzijde
omslaan en verder lezen
 
de wereld in kleur ontdekken
het bloemenpad gaan
overal hoor en zie ik leven
voel me weer verbonden
 
©gerda hooijberg
Thema = Straattheater
2016-09-30 / Gerda Hooijberg

Straattheater
 
    het plein komt tot leven
vrolijke stemmen duikelen
over de straten
lippen krullen
de lach vult de ruimte
 
theatrale acts verbazen
klanken spatten
klaterend op de stenen
klimmen langs de muren
het springt, het swingt
 
feestvierders dansen
bruisend van leven
wijde armen ontvangen
de stad viert theater
 
©gerda hooijberg
 
 
Thema = Tussentijd
2016-05-17 / Gerda Hooijberg

 
Het verlorene loslaten
 
ik verloor mijn kinderjaren
kan ze niet meer oprapen
in een boog lopen
ze langs me heen
ben mijn sprookjes kwijt
de fantasieverhalen
 
dwaal in de woestijn
de schaduw overtrekt mij
tijdloos zwerf ik tot
het duister me inhaalt
 
na een rusteloze nacht
staat het breekbaar brein op
de gaten dicht ik niet meer
wacht in weifelend licht
 
mijn vergane tussentijd laat ik los
begraaf het verlorene
 
 ©gerda hooijberg
Thema = Onbegrijpelijk mooi
2016-04-26 / Gerda Hooijberg

 
Vreemde bewegingen
 
zie de kersenbloesem wiegen
met dat kindje in de schoot
de schaduw wordt opzij geduwd
voor het helderblauwe zicht
 
de vogels klapperen van vreugde
de eenden broeden erop los
langs de rivier schommelt een boot
waar de wilgen staan te knotten
 
het kraaienoog valt op glitter
massaal duiken ze op en neer
eksters draaien steeds meer rondjes
om stukjes glinster op te vangen
 
het donker rijdt de nacht binnen
dat een band met sterren schept
een hond kwispelt tegen de maan
waar het gloeit, flonkert en flitst
 
 
gerda hooijberg
Thema = Afscheid
2015-11-11 / Gerda Hooijberg

Naar het einde
 
gekreukelden waarvan de zon
van het gezicht is geveegd
mompelen de ochtend vol
 
lijven in losse schillen
waaraan de kracht zich
langzaam onttrekt
 
ze buigen over
zetten tanden in de tijd
die hen dierbaar is
 
met onscherpe tongen hangen
ze hun oude verhalen aan
het vergeelde blad van de populier
 
in hun onmacht om te ontsnappen
staan ze aan het begin
dat in het einde haakt
 
gerda hooijberg
1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 10